𝘡𝘰 𝘻𝘪𝘵 𝘩𝘦𝘵, 𝘩𝘪𝘦𝘳 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘩𝘦𝘵 𝘥𝘰𝘰𝘳, 𝘻𝘰 𝘻𝘰𝘶 𝘩𝘦𝘵 𝘮𝘰𝘦𝘵𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘫𝘯, 𝘥𝘪𝘵 𝘪𝘴 𝘥𝘢𝘢𝘳𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘯𝘰𝘥𝘪𝘨.
Verklaringen, meningen, oordelen, verhalen over het verleden, toekomstscenario’s; het denken produceert ze aan de lopende band. Blijkbaar hebben we een grote behoefte om te weten hoe het zit.
Nee, want die principes zijn alleen maar een beschrijving van een proces dat altijd gaande is. Ze beschrijven hoe je ervaring als mens van moment tot moment tot stand komt. Daar valt niets aan te beoefenen. Maar je kunt wel herkennen hoe de dynamiek van het leven in elk moment door jou en als jou vorm krijgt.
De ‘3 principes’ zeggen dat je al heel bent. Bij veel mensen resoneert dat ergens. Met een soort diep weten voorbij alle emoties en gedachten die zich roeren. Tegelijk ervaren we als mens dat we in de loop van ons leven allerlei kwetsuren opdoen. Dat resoneert dan weer met het idee dat die kwetsuren geheeld moeten worden.
In de botsing met het leven doe je als mens allerlei kwetsuren op. Ervaringen van niet gezien zijn, van onveiligheid, van veroordeeld worden om de manier waarop het leven via jou tot uitdrukking komt. In je gezin, op school, binnen de structuren van de samenleving waarin je beweegt. Als respons op die ervaringen ontwikkel je overlevingsstrategieën.
N. had de voor de zoveelste keer de beklemmende ervaring dat hij verkrampte en dichtsloeg tijdens een voorstelrondje. Het voelde zwaar; alsof dit op een of andere manier zat vastgekleefd aan wie hij was. Hij werd er moedeloos van. Hij had zich zo geïdentificeerd met het beeld van de stuntelende, stotterende N., dat hij zich niet kon voorstellen dat een voorstelrondje een ook stressloze ervaring voor hem zou kunnen zijn.
Vrede vind je niet in de buitenwereld. Sinds mensenheugenis doen we elkaar en de wereld geweld aan. Het lijkt er niet op dat daar binnen afzienbare tijd een einde aan komt. Het is menselijk om daardoor ontmoedigd, wanhopig, verlamd of cynisch te raken.
‘Het lijkt wel alsof je ook een healer bent naast coach, want ik voel me zo ontspannen en goed sinds ons vorige gesprek!’ Zo begon vanmorgen mijn eerste coachgesprek.
‘Helderheid, open, vertrouwen, dingen vallen op hun plek, dankbaarheid’
Deze woorden noemden de deelnemers als antwoord op de vraag: Welk woord kies je om iets uit te drukken van wat je uit de Onderdompeldag meeneemt?
Wie verlangt er niet naar; een lichter het leven? En is dat wel mogelijk, in aanmerking genomen dat het leven zich niets aantrekt van onze persoonlijke wensen en voorkeuren?
Je bent altijd heel. Want heel kan betekenen: niet beschadigd of kapot. Maar het kan ook betekenen: volledig, compleet, volkomen.