Paardengetrappel

Ik werd deze week een paar keer flink geraakt in mijn menselijke angst voor afwijzing en veroordeling. Er gebeurde niets ingrijpends, maar twee situaties riepen een enorme onrust in me op. Een soort paardengetrappel van angstige gedachten over wat dit zei over mij en over de toekomst. Zich manifesterend in een zenuwachtig gevoel van onveiligheid in mijn lijf.

Tegelijkertijd was er ook een gewaar zijn van dit innerlijke drama dat zich voltrok. Ik herkende mijn onrust als poging van het brein om mijn gevoelens van onzekerheid te hanteren. Om zich een weg uit de verkrampte emoties te denken als het ware. En ik zag hoe dit juist niet tot een uitweg leidt, maar tot een rusteloos blijven ronddraaien in dezelfde kringetjes.

De maalstroom van oude overtuigingen en geconditioneerde denkpatronen kan nooit helderheid en rust voortbrengen. Het denken kan zich geen weg uit verkrampte emoties denken. Het denken staat het doorleven van de emoties in de weg. Als het denken tot rust komt, worden ze ontvangen in het ontvankelijke hart. En dan stromen ze door.

Het is zo helpend om dit mechanisme te herkennen. Menszijn doet soms pijn. Als sensitief, responsief, bewust, denkend, interpreterend wezen kun in elk moment geraakt worden; in je weerspannige denken, óf in je ontvankelijke hart.

Het verschil is duidelijk. Als je geraakt wordt in je weerspannige denken, is er onrust, stress, angst. Dat is geen probleem dat opgelost moet worden. Het is een uitnodiging om de geraaktheid toe te laten in je hart. Om te doorleven wat er in het moment te doorleven valt. Je wordt vanzelf weer wakker uit het drama van je denken.