Ik werd deze week een paar keer flink geraakt in mijn menselijke angst voor afwijzing en veroordeling. Er gebeurde niets ingrijpends, maar twee situaties riepen een enorme onrust in me op. Een soort paardengetrappel van angstige gedachten over wat dit zei over mij en over de toekomst. Zich manifesterend in een zenuwachtig gevoel van onveiligheid in mijn lijf.
Wat je denkt, wat je voelt, wat je meemaakt. Hoe jij verschijnt, hoe anderen verschijnen.
Het is wat het nu is, en het kan nu niet anders zijn dan het nu is.
Mensen horen liever dat ze aan zichzelf moeten werken, dan dat ze heel zijn. Raar eigenlijk, want wat is nou de fijnere boodschap van de twee?
𝗪𝗲 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸. We hebben allemaal ervaringen van angst, onzekerheid of stress. Het leven zit nou eenmaal vol uitdagingen. Deze gevoelens die dit oproept, mogen er allemaal zijn. Maar het is niet de bedoeling dat dit soort emoties je vrijheid en levensvreugde beperken.
𝘑𝘦 𝘩𝘰𝘦𝘧𝘵 𝘫𝘦 𝘨𝘦𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘴𝘦𝘳𝘪𝘦𝘶𝘴 𝘵𝘦 𝘯𝘦𝘮𝘦𝘯.
Dat inzicht kan een enorme verschuiving teweegbrengen in je leven. Zo hoorde ik laatst in een podcast iemand vertellen dat deze realisatie ineens bij haar doorbrak. De last van haar stressvolle denken viel in één klap van haar af. De jaren daarna verkeerde ze min of meer permanent in een gemoedstoestand van gelijkmoedigheid. Totdat… angstige en depressieve gevoelens opeens in alle hevigheid weer terugkwamen.
Een persoonlijke crisis kan alles wat je dacht te weten over jezelf op z’n kop zetten. De verhalen die je jezelf vertelde en waarmee je je identificeerde, blijken dan niet dragend, maar ondermijnend. Als je tot die realisatie komt, kan dat leiden tot verschillende soorten onderzoek:
Ik heb ik mijn leven heel wat af gereflecteerd. Ik heb het van huis uit meegekregen, ben sowieso beschouwend van aard, en heb altijd een enorme drang gehad om mijzelf en het mysterie van de menselijke ervaring te begrijpen. Ik heb vele opleidingen gevolgd waarin reflectie niet slechts een middel was, maar een morele plicht. In de loop der jaren heb ik enorme hoeveelheden A4’tjes met bespiegelingen en zielenroerselen geproduceerd.
Ik had vannacht een geweldig baanbrekend inzicht dat iedereen op slag tot spiritueel ontwaken zou brengen. Of in ieder geval iedereen die de post zou lezen die ik erover ging schrijven. Ik zweer het je, zo krachtig waren de woorden die in me opkwamen!😉
‘Een relatie zonder ruzie is ongezond’, las ik laatst ergens, ‘als het af en toe niet knalt, is er geen sprake van een volwassen relatie en kan liefde niet tot bloei komen.’
Je bent een menselijk wezen; 100% menselijk en 100% wezen.
Je kunt geïdentificeerd zijn met het menselijke: alles wat komt en gaat, zoals het lichaam, ervaringen, emoties en gedachten. Dat leidt vaak tot een zoektocht naar verlichting in de vorm. Minder stress, een fitter lichaam, meer positieve gedachten, meer fijne ervaringen. Aan deze zoektocht komt nooit een einde, want dit alles is veranderlijk.