Het is nooit te laat

Ik was geraakt door een post waarin een man zijn worsteling deelde met zijn stiefvaderschap. Hij voelde zich niet verbonden met zijn bonuskinderen. Zij voelden zich op hun beurt niet veilig bij hem. Hij was in een dynamiek terecht gekomen waar hij tot zijn grote verdriet niet uit wist te komen. Zijn grote angst was dat het te laat was om deze situatie te keren. Hij ging ervan uit dat er bij hem onderliggend nog van alles speelde dat hem in de weg stond. Daarom reikte hij in zijn netwerk uit voor hulp om dit onderliggende aan te pakken.

In de reacties kreeg hij veel suggesties van mensen en methodes die hem zouden kunnen helpen. Wat ze gemeen hadden, was dat ze het uitgangspunt van de man beaamden. Dat hij inderdaad eerst allerlei onderliggends uit de weg moest ruimen om zijn hart voor deze kinderen te kunnen openen.

𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘸𝘢𝘵 𝘢𝘭𝘴 𝘥𝘢𝘵 𝘶𝘪𝘵𝘨𝘢𝘯𝘨𝘴𝘱𝘶𝘯𝘵 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘬𝘭𝘰𝘱𝘵? 𝘞𝘢𝘵 𝘢𝘭𝘴 𝘩𝘪𝘫 𝘻𝘪𝘫𝘯 𝘩𝘢𝘳𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘻𝘦 𝘬𝘢𝘯 𝘰𝘱𝘦𝘯𝘦𝘯, 𝘨𝘦𝘸𝘰𝘰𝘯 𝘻𝘰𝘢𝘭𝘴 𝘩𝘪𝘫 𝘯𝘶 𝘪𝘴?

Niet door te proberen iets aan zichzelf te veranderen. Niet door al zijn concepten, patronen, verwachtingen, beelden, oordelen, herinneringen te onderzoeken, om te buigen of te transformeren.

Maar door dit alles wat zijn denken op de kinderen geplakt heeft te laten vallen. Door met nieuwe ogen naar ze te kijken. Door met open aandacht bij ze aanwezig te zijn. Nieuwsgierig naar de unieke manier waarop het leven via hen tot uitdrukking komt. Ontvankelijk om zich te laten raken door hoe zij verschijnen.

𝘋𝘪𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘮𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘰𝘮 𝘰𝘱𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸 𝘮𝘦𝘵 𝘰𝘱𝘦𝘯 𝘢𝘢𝘯𝘥𝘢𝘤𝘩𝘵 𝘵𝘦 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯 𝘻𝘪𝘵 𝘪𝘯𝘨𝘦𝘣𝘢𝘬𝘬𝘦𝘯 𝘪𝘯 𝘰𝘯𝘴 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘻𝘪𝘫𝘯. 𝘏𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘣𝘦𝘴𝘤𝘩𝘪𝘬𝘣𝘢𝘢𝘳 𝘰𝘮 𝘦𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘪𝘵𝘦𝘪𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘰𝘯𝘴 𝘵𝘦 𝘰𝘯𝘵𝘩𝘶𝘭𝘭𝘦𝘯. 𝘐𝘯 𝘪𝘦𝘥𝘦𝘳 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘬𝘶𝘯𝘯𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘰𝘯𝘴 𝘰𝘱 𝘦𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘮𝘢𝘯𝘪𝘦𝘳 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘰𝘶𝘥𝘦𝘯 𝘵𝘰𝘵 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘳𝘦𝘭𝘥. 𝘏𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘰𝘪𝘵 𝘵𝘦 𝘭𝘢𝘢𝘵. 𝘞𝘦 𝘬𝘪𝘫𝘬𝘦𝘯 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘥𝘪𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘮𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘦𝘯.

𝗪𝗮𝗮𝗿𝗼𝗺?

Omdat we geconditioneerd zijn om te geloven dat we iets moeten oplossen in onze persoonlijke psychologie om een liefdevoller, wijzer mens te worden. Omdat we ervan overtuigd zijn dat we de schaduw moeten bestrijden om het licht te vinden.

Maar een schaduw heeft geen vaste grond in de realiteit. Hij hoeft niet bestreden te worden. Hij kan herkend worden als illusie. En dan kan het licht weer onbekommerd stralen.