Ik werd deze week een paar keer flink geraakt in mijn menselijke angst voor afwijzing en veroordeling. Er gebeurde niets ingrijpends, maar twee situaties riepen een enorme onrust in me op. Een soort paardengetrappel van angstige gedachten over wat dit zei over mij en over de toekomst. Zich manifesterend in een zenuwachtig gevoel van onveiligheid in mijn lijf.
Wat je denkt, wat je voelt, wat je meemaakt. Hoe jij verschijnt, hoe anderen verschijnen.
Het is wat het nu is, en het kan nu niet anders zijn dan het nu is.
Je hoeft niet anders, beter of specialer te zijn om authentiek, veerkrachtig, creatief en opgeruimd door het leven te bewegen. Dat is lastig voor ons westerse brein om te bevatten.
Ik vind ‘missie’ een beetje een lastig woord. Je kunt er al snel hele ego-verhalen aan ophangen. Maar toch voel ik een drang die niet uit mijn persoonlijke denken lijkt te komen. Een drang om mensen bewust te maken van hun aangeboren mentale gezondheid.
Het lijkt niet zo goed te gaan met ons psychisch welbevinden. Steeds meer diagnoses raken ingeburgerd in ons taalgebruik. Veel mensen kampen met gevoelens van eenzaamheid, leegte, onzekerheid, somberheid, burn-out en depressie. Dagelijks verschijnen er alarmerende berichten over ons psychisch welbevinden, en over stand van zaken in de geestelijke gezondheidszorg.
Inzicht in de 3 principes is fijn, maar kan ook heel erg frustrerend zijn. In de 3p-wereld kom je vaak allerlei jubelverhalen tegen over hoe het leven van mensen compleet veranderde door een simpel inzicht. Je zou zomaar het idee kunnen krijgen dat je iets verkeerd doet, omdat jij helemaal niet zo’n halleluja-ervaring hebt.
Als je iets geen reet aan vindt, kun je er ook voor kiezen om het niet te doen.
Het heeft bij mij heel lang geduurd voordat dit inzicht indaalde. Het klinkt voor veel mensen misschien als een open deur. Maar de mogelijkheid om dingen geen reet aan te vinden bestond simpelweg niet in mijn beleving. Laat staan de mogelijkheid om ze dan gewoon niet te doen.
Krijg je wel eens te horen dat je te onzeker of te aarzelend overkomt? Dat kan nogal ontmoedigend zijn. Bijvoorbeeld als je aan het solliciteren bent. Of tijdens functioneringsgesprekken. Dat is het behulpzaam om je te realiseren dat die feedback niets zegt over wie je bent, maar alles over de gemoedstoestand waarin je op sommige momenten verkeert.
Alles wat je denkt, is een interpretatie, en dus per definitie niet waar. Lijden ontstaat als je gelooft dat wat je denkt waar is. Maar wat nou zo mooi is; je kunt telkens weer wakker worden uit de illusie van je persoonlijke denken!
Eenvoudiger leven, innerlijke rust, verbinding; wie verlangt er niet naar? We zoeken in vele hoeken, maar zoeken we op de juiste plek?