Het zelfhelend vermogen van de geest
In de botsing met het leven doe je als mens allerlei kwetsuren op. Ervaringen van niet gezien zijn, van onveiligheid, van veroordeeld worden om de manier waarop het leven via jou tot uitdrukking komt. In je gezin, op school, binnen de structuren van de samenleving waarin je beweegt. Als respons op die ervaringen ontwikkel je overlevingsstrategieën.
Perfectionisme, pleasen, controledrang, verslavingen. Automatische patronen die op een gegeven moment steeds meer gaan knellen. Logisch dat je af wilt van die verstikkende greep van je conditionering. De vraag rijst dan: hoe?
Er zijn simpel gesteld twee benaderingen:
A. Een therapie zoeken die je aanspreekt om kwetsuren te helen
B. Het zelfhelend vermogen van je geest aanspreken
Therapieën die onder A. vallen kunnen enorm van elkaar verschillen. Wat ze gemeen hebben, is het uitgangspunt dat er een ‘ik’ is die ‘mezelf’ moet verbeteren, helen, sturen, transformeren om knellende patronen te doorbreken.
Bij B. is het uitgangspunt dat het geloof in een ‘ik’ die aan ‘mezelf’ moet werken juist die knellende patronen creëert en in stand houdt. De B-benadering nodigt je om voorbij die ‘ik’ te kijken. Voorbij je persoonlijkheidskenmerken, herinneringen, overtuigingen, zelfconcepten, overlevingsstrategieën, automatische responsen enzovoort. En dan kom je uit bij het zelfhelend vermogen van de geest.
🔥Het vermogen wakker te worden uit je benauwde interpretatie van het moment.
🔥Om te ontspannen in je verkramping.
🔥Om bij het moment te blijven zoals het is, en toe te laten wat er ook maar naar boven komt.
🔥Om de spanning te laten wegvloeien zodat er ruimte ontstaat voor een creatieve impuls die je leidt om met wijsheid en gezond verstand te reageren.
🔥Om te bewegen vanuit ontvankelijkheid in plaats van vanuit reactiviteit.
Dit vermogen zit ingebakken in je mens-zijn. Het is niet stuk. Het hoeft niet geheeld te worden. Het kan wakker gekust worden.