Vrede vinden in jezelf

Vrede vind je niet in de buitenwereld. Sinds mensenheugenis doen we elkaar en de wereld geweld aan. Het lijkt er niet op dat daar binnen afzienbare tijd een einde aan komt. Het is menselijk om daardoor ontmoedigd, wanhopig, verlamd of cynisch te raken.

Maar het is net zo menselijk om boven je eigen gevoelens van machteloosheid en zinloosheid uit te stijgen.

Want dat is uiteindelijk waar je aan lijdt als je lijdt aan het lijden van de wereld: je eigen gevoelens van machteloosheid en zinloosheid.

Het is menselijk om je innerlijk te verzetten tegen deze gevoelens. Maar dan vecht je in alle onschuld een oorlog die je niet kunt winnen.

Je voelt wat je voelt. Als het innerlijk stormt dan stormt het. Vechten tegen de storm heeft geen zin. Hij gaat vanzelf weer liggen. Als de lucht is opgeklaard, kun je helder zien wat je te doen staat. Dan kun je weer op een zinvolle manier reageren op wat het moment van je vraagt; opruimen, repareren, uitreiken, samenwerken.

Je kunt geen vrede afdwingen in de buitenwereld. Maar je kunt wel vrede sluiten met je innerlijke storm. In plaats van je onrust te bevechten, vrezen, verdoven, veroordelen, kun je hem toelaten in je hart. Als je bereid bent om te voelen wat je voelt, dooft wat vanzelf oplaaide ook vanzelf weer uit. En dan gaat je energie niet langer naar de innerlijke strijd tegen het moment zoals het is. Dan komt hij vrij om je op een constructieve manier te verbinden met de buitenwereld.