Vrede vind je niet in de buitenwereld. Sinds mensenheugenis doen we elkaar en de wereld geweld aan. Het lijkt er niet op dat daar binnen afzienbare tijd een einde aan komt. Het is menselijk om daardoor ontmoedigd, wanhopig, verlamd of cynisch te raken.
Voor mijn opleiding tot geestelijk verzorger heb ik me het afgelopen jaar verdiept in allerlei levensbeschouwelijke stromingen. Het soefisme, Tibetaans boeddhisme, christelijke mystiek bijvoorbeeld.
Allemaal verwijzen ze in vaak prachtige bewoordingen naar het mysterie van het leven:
Wat is een probleem? Een probleem is jouw interpretatie van iets dat voorligt als problematisch.
Stel dat je een been breekt. Dat is in zichzelf geen probleem. Het is gewoon wat het is. In jouw beleving kan het wel of niet als een probleem ervaren worden.
Kun je kiezen waar je aandacht naartoe gaat? Nee en ja.
Nee, want je brein geeft onbewust betekenis aan wat er in de binnenwereld opkomt of aan wat er in de buitenwereld gebeurt. Je kiest er niet voor om je aandacht te richten op die duiding en de innerlijke onrust die dat oproept.
Alles wat je denkt, is een interpretatie, en dus per definitie niet waar. Lijden ontstaat als je gelooft dat wat je denkt waar is. Maar wat nou zo mooi is; je kunt telkens weer wakker worden uit de illusie van je persoonlijke denken!
Vroeger dacht ik dat innerlijke rust iets was waar je naartoe kon werken. Dat er dingen waren die je kon doen of laten om meer innerlijke rust te bereiken. Nu geloof ik dat niet meer. Je hoeft er niets voor te doen. Je ervaart in het nu innerlijke rust, of je ervaart het niet.