Liefde is geen werkwoord
‘Een relatie zonder ruzie is ongezond’, las ik laatst ergens, ‘als het af en toe niet knalt, is er geen sprake van een volwassen relatie en kan liefde niet tot bloei komen.’
Wat grappig, dacht ik, ik ervaar dat echt totaal anders. In mijn ervaring bloeit liefde vanzelf in harmonie als je partner mag verschijnen zoals hij of zij verschijnt, hij of zij niets voor jou hoeft in te vullen, en je kunt genieten van en/of je verwonderen over de manier waarop het leven via hem of haar tot uitdrukking komt.
Natuurlijk heb je allebei je eigen kijk op het leven. Die perspectieven kunnen met elkaar op gespannen voet staan, maar dat betekent nog niet dat jij en je partner daarom met elkaar op gespannen voet moeten staan.
Lijnrecht tegenover elkaar..
Ik spreek uit een 35-jairge ervaring op dit gebied. Mijn man, met wie ik sinds mijn achttiende een gelukkige en harmonieuze relatie heb, houdt er een levensbeschouwing op na die mijlenver afstaat van de mijne.
In zijn beleving heeft het leven geen enkele betekenis, is de menselijke ervaring te reduceren tot biochemische processen in het brein, is het brein de enige bron van intelligentie en wijsheid, is de mens een soort biologische robot die losgezongen van het geheel een tijdje zinloos ronddoolt in een koud universum, en daar houdt het bij op.
Dat staat zo ongeveer lijnrecht tegenover mijn levensbeschouwing. In mijn beleving is alles een uitdrukking van de enige, eeuwige, onvergankelijke, liefdevolle, scheppende bron. Ik voel mij gedragen en geleid door, en op een mysterieuze, maar betekenisvolle manier verbonden in het geheel.
… zonder ruzie
Op het eerste gezicht zou je misschien zeggen dat dit een bron is van onbegrip en conflict. Wij kunnen moeilijk een gesprek voeren over onze levensbeschouwingen. Mijn man kan zich bij een innerlijke beleving van een geestelijke dimensie niets voorstellen. Hij hoort in alles wat ik hierover probeer te zeggen dat ik ‘dus’ geloof in Bijbelse dogma’s. Dat vindt hij het domste wat er is. Daarbij komt dat hij verbaal erg stevig is. Dat heeft tot gevolg dat ik geen ruimte voel om met hem te delen wat mijn levensbeschouwing voor mij betekent.
Maar ik heb daar ook helemaal geen zin in, en ik heb er ook geen behoefte aan. Ik heb andere mensen bij wie, en plekken waar ik wel die ruimte ervaar. Dit stuk hoeft mijn man niet voor mij in te vullen. Ik houd van hem zoals hij is, en verwonder me over zijn manier van kijken naar het leven. En daar leer ik ook weer van. Hij neemt me mee in de belevingswereld van iemand met een puur biologische kijk op het leven. Dat verruimt mijn blik, en scherpt mijn eigen visie aan.
Het geheim
Het geheim van een goede relatie is wat mij betreft dus niet dat je ruzie met elkaar maakt. Het geheim is dat je partner mag verschijnen zoals hij verschijnt. Want dan hoef je hem of haar niet te veranderen, overtuigen, bevechten of wat dan ook. Dan kun je van hem of haar houden vanwege de unieke manier waarop het leven via hem of haar tot uitdrukking komt. Liefde is geen werkwoord! Dat ben ik dankzij de 3 principes nog duidelijker gaan zien.