Zal ik het doen, of zal ik het niet doen? Welke stap moet ik zetten? Wat is nu de juiste beslissing…? De neiging om het antwoord op dit soort vragen met je denken uit te vogelen is groot. Plussen en minnen op een rijtje zetten, twijfelen, op zoek gaan naar argumenten pro en contra, nog eens een keertje voorleggen aan een ander, denken, dubben, twijfelen.
Het leven gebeurt. Jij ervaart jouw interpretatie van wat gebeurt. Soms is er sprake van resonantie, en soms van dissonantie.
‘Het leven laten gebeuren’, dat klinkt misschien als een ontzettend slecht idee. Als je de controle loslaat, loopt alles toch in de soep! Deze redenering is logisch als je ervan uitgaat dat jij degene bent die in charge is. Maar heb je wel eens overwogen dat dit uitgangspunt misschien niet klopt?
Er zijn vele stromingen die je uitnodigen om je vastgeroeste aannames over jezelf en het leven te onderzoeken. Wat ze gemeen hebben, is dat ze wijzen naar de non-duale aard van de werkelijkheid.
Als menselijke wezens kunnen we niet anders dan de voortdurend veranderende stroom van het leven ervaren via het filter van ons persoonlijke gedachtensysteem.
Een golf van benauwde emoties kan beangstigend voelen. Alsof er iets verkeerd gaat. Maar als je anders gaat kijken naar de menselijke ervaring, dan worden de golven een transformerende kracht die het oude wegspoelen.
Het is menselijk om ontmoedigd, angstig of cynisch te raken over het lijden in jezelf en de wereld. Om ervan weg te willen, het proberen te verdoven, bevechten of ontkennen. Om verdrietig en boos te worden over de verziekte en onveilige wereld waarin we leven. Om je er innerlijk tegen te verzetten.
Een paar maanden geleden deelde ik mijn twijfels over mijn loopbaan. Ik merkte dat ik mijn motivatie om mezelf als coach te ‘verkopen’ kwijt was. Er was een verlangen om meer met mijn spreekwoordelijke voeten in de klei te staan. Om meer tijd door te brengen met daadwerkelijk mensen begeleiden, en minder met mensen proberen te bereiken. Ook was er een verlangen naar een nieuw avontuur, of een nieuw spoor om te verkennen.
We zijn allemaal opgegroeid in een omgeving met een bepaald mens- en wereldbeeld. Dat beeld kleurt het filter waardoor we het leven waarnemen. Misschien is het tijd om afscheid te nemen van het huidige mens- en wereldbeeld.
‘Panta rhei; alles stroomt.’ Aldus de Griekse filosoof Heraclitus zo’n 2500 jaar geleden. De enige constante is verandering, niets is in steen gebeiteld. Het is denk ik niet moeilijk om rationeel te begrijpen dat dit klopt. Maar om het gevoelsmatig te aanvaarden, is vaak andere koek! En toch ligt daarin de sleutel tot ontspanning.