Persoonlijke ontwikkeling veronderstelt een ik die (aspecten van) zichzelf verbetert. Ik zou je willen uitnodigen dit concept te laten voor wat het is, en in plaats daarvan jezelf op te vatten als een dynamisch organisme dat vanzelf groeit. Net als een zonnebloemzaadje dat vanzelf uitgroeit tot een zonnebloem en daarbij continu verandert. Ook jij bent voortdurend aan verandering onderhevig. Groeien is veranderen.
Je hebt van die momenten dat het lijden je aanvliegt. Het geweld dat mensen elkaar en andere organismen aandoen. Vluchtelingen die aan hun lot worden overgelaten. Of, dichter bij huis, de geestelijke of fysieke nood waarin een dierbare verkeert. Of de mensen die je begeleidt of verzorgt in de context van je beroep wellicht… Het kan je overweldigen en verlammen. Dan komt het je allemaal zo zinloos voor. Dan lijd je.
Het is menselijk om ontmoedigd, angstig of cynisch te raken over het lijden in jezelf en de wereld. Om ervan weg te willen, het proberen te verdoven, bevechten of ontkennen. Om verdrietig en boos te worden over de verziekte en onveilige wereld waarin we leven. Om je er innerlijk tegen te verzetten.