Wie verlangt er niet naar; een lichter het leven? En is dat wel mogelijk, in aanmerking genomen dat het leven zich niets aantrekt van onze persoonlijke wensen en voorkeuren?
Het hart van een van mijn kinderen brak afgelopen week. Zijn verkering ging op een schokkende en abrupte manier uit. Verwarring en diep verdriet bij hem. Maar ook bewondering voor hoe hij met zijn pijn omging bij mij.Β
Heb jij je weleens vervreemd gevoeld? Van jezelf, de mensen om je heen, de wereld? Vervreemding is een akelig pijnlijke illusie. Die gelukkig doorzien kan worden!
Je bent een menselijk wezen. Honderd procent menselijk, en honderd procent wezen. Als mens verschijn je als een zichtbare, tastbare, vergankelijke, unieke vorm. Maar die vorm is een uitdrukking van het vormloze, oneindige, universele zijn.
Nare emoties, oude pijnen, knellende patronen; we proberen van alles om ervan af te komen. Verdringen, veranderen, helen, ombuigen, toelaten, transformeren, integreren, noem maar op. Je kunt daar een leven lang zoet mee zijn. Als voormalig persoonlijke ontwikkelingsjunkie kan ik erover meepraten.π
βKan ik je even bellen, want ik wil iets met je delenβ appte een collega me. Deze neutrale mededeling riep een onbestemd gevoel van onveiligheid en onrust in me op. Hij werd in mijn bewustzijn vervormd tot: Eline, je hebt iets verkeerd gedaan!
Het kan in beslag worden genomen door je conceptuele denken. Door de automatische aannames, veronderstellingen, oordelen, concepten, hokjes, categorieΓ«n en ranglijsten van je persoonlijke denkwereld. Inclusief het concept van jezelf, je idee van βikβ.